Terug.

Lembeh Street (Noord Sulawesi) 2009

 

 
In oktober 2008, werd het plan geopperd om in maart 2009 naar Lembeh street (Noord Sulawesi) te gaan. Samen met Marc, een jongen die ik ken van duikclub Sharkdivers, hij is een vervent Lembeh duiker.

Het onderwaterleven, maakt Lembeh tot een unieke plek in de wereld. Het wordt ook wel de kraamkamer van het verre oosten genoemd, qua onderwaterwereld.

Het feit dat Marc, al meerdere malen in Lembeh Street heeft gedoken, en het enthousiasme waarmee hij erover kan vertellen, heeft mij doen besluiten om mee te gaan.

Vooral omdat we beiden zeer geÔnteresseerd zijn in het kleine onderwaterleven (Macro), en onze zelfde hobby onderwaterfotografie. Marc, heeft veel ervaring met macrofotografie, en wil dit graag met mij delen.


Op 20 maart zetten we koers naar onze bestemming, Na een lange vlucht van pakweg 12 uur komen we aan in Singapore, van waaruit we in 2,5 uur verder vliegen naar Sulawesi (IndonesiŽ). Hier aangekomen worden we verwelkomt door medewerkers
van het Lembeh resort, waar we de komende 14 dagen zullen verblijven. Marc is helemaal in z,n sas, omdat het voor hem een beetje thuiskomen is zeg maar.
Voor mij is het allemaal echter nieuw, de rit vanaf Manado, naar de haven van Bitung, bedraagt ongeveer 1 uur. Onderweg worden we getrakteerd op de mooie uitzichten, (back in the jungle) de grond in deze streken is extreem vruchtbaar door de
vele vulkanen die het eiland rijk is. Dat is goed te zien aan de weelderige begroeiingen, overal zie je meters hoge bamboe, palmbomen en bananenplanten afgewisseld met de mooiste bloemen.

Aangekomen in de haven van Bitung, ligt de boot van het resort al te wachten, die ons naar de overkant van de zeestraat, naar het eiland Lembeh brengt. We worden vriendelijk ontvangen op de boot, en al onze spullen worden aan boord gebracht (wat
een service).
De trip over water duurt slechts een kwartiertje, en dan doemt het prachtig gelegen resort zich voor ons op.

Het resort is van alle gemakken voorzien, ik verblijf in een van de nieuwere onderkomens. Het is wel even klimmen om er te komen, er loopt een trap naar toe met ruim 100 treden, en ik kan je verzekeren dat je er met een graadje of 32 gauw flauw
van bent (hahahaha). Dus om praktische redenen, neem ik s,morgens al m,n spullen mee naar beneden, om maar zo min mogelijk naar boven te moeten. Maar het uitzicht over de Strait of Lembeh, is werkelijk adembenemend, dit maakt de ruim 100 treden klimmen meer dan goed. Je kijkt uit op een magnifiek landschap van vulkanen, en regenwouden. De rust die uitgaat van dit landschap, is haast niet te beschrijven. De opkomende zon, om 6 uur s,morgen, schildert het geheel in de mooiste kleuren. Ik ben zeer benieuwd wat zich hier allemaal afspeelt onder de waterlijn.


De dagen hier beginnen vroeg, om een uur of 6 loopt m,n wekkertje af, want de eerste duik staat gepland om 8 uur. Dagelijks staan er 3 duiken op het programma, 8 uur, 11 uur en om 14:30. En desgewenst kan er een schemerduik 17:00 uur
(Mandarinefish housereef), of een nachtduik om 18:00 uur (per boot) gemaakt worden. Dus mogelijkheden in overvloed.

Nudibranche



Na een zeer goed verzorgd ontbijt buffet, loop ik naar de duikschool (gelegen op het terrein), en zie dat de mensen van Lembeh divers alle spullen inmiddels hebben klaargezet. Ikzelf had m,n camera al helemaal geprepareerd in de cameraroom, deze
ruimte biedt plaats aan ongeveer 15 fotograven. De ruimte is zeer netjes ingericht, en heeft voor elke onderwaterfotograaf, een eigen werktafel. Elke plek is voorzien van stroom, voor het opladen van de batterijen, en voldoende tissues voor het reinigen van de apparatuur. Dat het hier een waar fotoparadijs moet zijn, wordt me snel duidelijk als ik zie hoeveel plekken er bezet zijn.


Onze eerste duik, zetten we koers naar TK1, de duikstekken bevinden zich allemaal niet verder dan ongeveer 20 minuten van het resort. De eerste duik was het even weer wennen, en door m,n enthousiasme was m,n luchtverbruik behoorlijk hoog. Iets
wat ik altijd heb, als ik in de vakantie m,n eerste duik maak hahaha. Dus na een minuut of 45, was m,n eerste duik een feit, en het onderwaterleven? Te bizar voor woorden, heb in 1 duik meer gezien, dan in sommige vakanties in 1 week. Heb o.a. 2 Giants Frogfish gezien en diverse garnalen, in de mooiste kleuren. Dat m,n camera de komende 2 weken overuren zou gaan draaien, stond na 1 duik al wel vast.

Na elke duik zet de boot weer koers naar het resort, waar we worden getrakteerd op iets lekkers bij de koffie of thee, (alles home made). Deze dag volgt er nog een duik naar Jahir2, met eveneens weer de wonderlijkste creaturen. Het moment van de
dag, was wel de ontmoeting met de Pygmee seahorse, heb er een serie foto,s van gemaakt.

Pygmee Seahorse



Bij terugkomst, stond ik te popelen om m,n foto,s op de laptop te bekijken. Eenmaal de foto,s op de PC, werd het me duidelijk, dat m,n camera niet helemaal de juiste instellingen had. Nadat Marc m,n camera ter hand heeft gehad, zou het beter
moeten gaan volgens hem, er waren een aantal dingen die verkeerd stonden ingesteld dus. We hebben de foto,s besproken, en ik moet zeggen de eerste resultaten vielen mij niet echt tegen, maar het kon beter volgens Marc. Ik was blij, dat ik een kritische leermeester bij me in de buurt had.


De dagen erna, zag ik dat ik op fotografie gebied, een geweldige move aan het maken was. Het was soms ronduit schrikken om te zien, hoe goed het allemaal lukte. Maar er zat natuurlijk ook het nodige bagger tussen hahaha.


Op de eerste woensdagavond, van onze vakantie werden we getrakteerd op een optreden van de bewoners van het naast gelegen vissersdorpje. De avond werd gevuld met veel dans en gezang.

We moesten zelf op een gegeven moment ook in de benen, want er werd natuurlijk wel verwacht dat de gasten ook zouden mee dansen. En ik kan je vertellen, voor iemand die dichter bij de Poolcirkel woont dan bij de Evenaar, valt dat niet echt
mee met die temperaturen daar. Maar al met al was het een heel erg gezellige avond.

De dagen vlogen voorbij op Lembeh, en voor ik er eigenlijk erg in had, was de eerste week al voorbij. Terugkijkend op een week van verbazing, heb zo ontzettend veel nieuw spul ontdekt onder de waterlijn, dat het bijna gewoon werd. Je duikt wel
elke duik met een gids, want alleen is het bijna geen doen, om het micro spul te vinden. Het lijkt als of de gidsen microscopen in hun ogen hebben.

Heremietkrabben (moeder en baby)



De tweede week hadden we onze zinnen gezet op de Bleu Ringed Octopus, dat we hem zouden vinden, was een tweede. Dit diertje is namelijk zo zeldzaam hier, dat de kans -100% was zeg maar. Maar we hebben er natuurlijk wel allemaal smakelijk om
zitten lachen en gezongen, als er iemand riep van, I did see him, jaja dat zal wel hahahah. Trouwens Marc heeft hem 1 keer mogen zien op Lembeh, de bofkont hahaha.


De tweede week verliep zo nodig nog sneller dan de eerste, en voor ik het wist was het vrijdag. Ik mocht deze dag niet meer duiken, omdat ik zaterdag zou gaan vliegen. S,avonds onder het eten, was ik wat stilletjes, omdat ik eigenlijk nog helemaal
niet weg wilde. Maar ja aan alles komt een eind, en de volgende ochtend, zwaaide ik Marc uit die nog een week langer bleef duiken. Ik had er moeite mee, en besloot me maar snel om te draaien, anders zou ik in janken uitbarsten. Want 1 ding staat voor mij vast, ik kom hier zeker nog een keer weer. Lembeh heeft een hoop van mijn vakanties onderwater overtroffen, zo niet allemaal.


Na een lange reis van ongeveer 30 uur zette ik weer voet op Nederlandse bodem. En zei tegen mezelf Welcome back in Stress Country, iets waar ik 2 weken helemaal, van was verlost!


Groetjes,

Bert.